„Najgorzej jest nie wiedzieć i bić się z myślami. Zastanawiać się, co zrobić i co myśleć. Kiedy człowiek odkrywa wszystkie karty i jest gotów nimi grać, odczuwa ogromną ulgę.”

„Dom utraconych” to pełen napięcia thriller kryminalny autorstwa Katarzyny Wolwowicz, który nie tylko przyciąga od pierwszej strony, ale również trzyma w napięciu aż do samego końca. Jest to druga część serii Carmen Rodriguez. To powieść, która łączy w sobie elementy mrocznej zagadki kryminalnej, psychologicznego thrillera oraz subtelnych wątków obyczajowych, tworząc dzieło, które porusza i angażuje na wielu poziomach.

Główną bohaterką książki jest Carmen Rodriguez, profilerka kryminalistyczna, która  wraca do rodzinnego miasta w Hiszpanii, by rozwiązać brutalną zagadkę kryminalną. W Maladze dochodzi do okrutnego zabójstwa, a wkrótce potem pojawiają się kolejne ciała, co sugeruje, że mamy do czynienia z seryjnym mordercą. Ofiary są brutalnie okaleczone, a obrażenia ciał przypominają zbrodnie sprzed lat. Carmen postanawia wziąć udział w śledztwie, współpracując z inspektorem Javierem Bardenem, jednak szybko okazuje się, że morderca jest wyjątkowo przebiegły i skutecznie wodzi ścigających go policjantów za nos.

Kluczowym miejscem w śledztwie staje się tajemniczy i nawiedzony dom Cortijo Jurado, który w przeszłości należał do rodziny o mrocznej historii. Trop prowadzi Carmen do nieoczywistych miejsc i osób, a jej własna przeszłość – pełna traumy i niewyjaśnionych spraw – zaczyna niebezpiecznie splatać się z bieżącymi wydarzeniami. Carmen nie tylko walczy o rozwiązanie zagadki, ale również zmaga się z osobistymi demonami, które zaczynają zagrażać jej bezpieczeństwu i stabilności.

Wolwowicz świetnie buduje atmosferę tajemniczości i grozy, łącząc mroczne, niepokojące elementy z psychologiczną głębią postaci. Opisy nawiedzonego domu Cortijo Jurado, pełnego niejasnych znaków i nieprzyjaznej historii, sprawiają, że książka zyskuje niemal gotycki klimat, który wciąga czytelnika i nie pozwala oderwać się od lektury.

Język powieści jest dynamiczny, ale zarazem pełen szczegółów, co pozwala na lepsze zanurzenie się w atmosferę kryminalnej zagadki. Autorka doskonale balansuje pomiędzy tempem akcji a głębią psychologiczną, dzięki czemu książka nie jest tylko klasycznym thrillerem kryminalnym, ale również angażującą opowieścią o ludzkich emocjach i motywacjach.

Powieść dotyka wielu ważnych tematów, takich jak trauma, zaufanie, oraz cena, jaką płacimy za odkrywanie bolesnych prawd. Historia Carmen to nie tylko śledztwo kryminalne, ale również opowieść o zmaganiach z przeszłością, o procesie leczenia ran i o trudnych wyborach, które musimy podejmować, by stawić czoła demonom, które nas prześladują. Autorka nie boi się wchodzić w mroczne obszary ludzkiej psychiki, pokazując, jak przeszłość wpływa na naszą teraźniejszość i jakie konsekwencje niosą ze sobą niewłaściwe decyzje.

„Dom utraconych” to książka, która łączy w sobie wszystkie elementy, które sprawiają, że thriller kryminalny jest wciągający: mroczną zagadkę, nieoczywistych bohaterów, dynamiczną akcję i psychologiczną głębię. To powieść, która zaskakuje i trzyma w napięciu do samego końca, oferując czytelnikom nie tylko emocjonującą lekturę, ale również refleksję nad przeszłością i jej wpływem na nasze życie.

Jeśli szukasz kryminału, który nie tylko wciągnie cię w akcję, ale również pozwoli głęboko wejść w świat bohaterów, „Dom utraconych” będzie idealnym wyborem. To historia, która nie tylko intryguje, ale również porusza najciemniejsze zakamarki ludzkiej psychiki.

Nie czytałam wcześniej opisu książki, więc niejako przeżyłam rozczarowanie, że akcja powieści Dom utraconych nie toczy się jak w poprzedniej części, Jaskiniach umarłych, w Kotlinie Jeleniogórskiej. Dla mnie, która mieszka w tej malowniczej okolicy, była to ogromna przyjemność odkrywać ją w książce i śledzić wydarzenia, które rozgrywają się w tak bliskim mi terytorium. Z tego względu, zmiana scenerii i przeniesienie akcji do Hiszpanii, do mrocznego, nawiedzonego domu Cortijo Jurado, początkowo mnie rozczarowały. Zmiana lokalizacji i tła kulturowego sprawiła, że musiałam na nowo odnaleźć się w świecie przedstawionym przez autorkę.

Mimo to, mam nadzieję, że kolejne książki Katarzyny Wolwowicz będą rozgrywać się na terenach, na których mieszkam i które z przyjemnością odnajduję w opisywanych scenach. Dla mnie takie tło to nie tylko przyjemność czytelnicza, ale także emocjonalna więź z miejscem, które dobrze znam.