„Życie jednak nie zwraca uwagi na marzenia i płynie po swojemu.”

Przeczytałam tę książkę niemal na jednym wydechu, a emocje, które we mnie wywołała, trzymają mnie do teraz i nie chcą puścić. „Kwestia organizacji” to nie jest kolejny pusty poradnik o tym, jak lepiej zarządzać czasem czy układać ubrania w kostkę, by odnaleźć mityczny spokój. To przejmująca i do bólu prawdziwa opowieść o życiu, które wiele z nas zna z autopsji, choć rzadko mamy odwagę głośno o tym mówić. Po
odłożeniu jej na półkę długo nie mogłam zasnąć, a myśli kołotały mi się w głowie, analizując każde zdanie, które padło na tych stronach.

Główna bohaterka, Jola, to postać, w której przejrzałam się niczym w lustrze i myślę, że większość z Was poczuje to samo. To kobieta, która zawsze wszystko ogarnia, pilnuje terminów, dopina projekty i pamięta o każdej najmniejszej sprawie, bo ma poczucie, że bez niej świat po prostu by się zawalił. Nie robi tego z chęci dominacji, ale z poczucia obowiązku, który powoli, po cichu, zaczyna ją spalać od środka. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje, jak cienka jest granica między byciem zaradną a byciem skrajnie przeciążoną.

Podczas lektury łzy lały się strumieniami, bo uświadomiłam sobie, jak wielką cenę płacimy za bycie
niezastąpionymi w oczach innych. Kasia Jurczyk dotyka problemu niewidzialnej pracy kobiet – tego całego emocjonalnego zaplecza codzienności, którego nikt nie zauważa, dopóki mechanizm nagle nie
przestanie działać. To historia o systemach, które funkcjonują tylko dlatego, że ktoś bierze na swoje barki zbyt wiele, ignorując sygnały wysyłane przez własne ciało.

Ta książka uświadomiła mi brutalną prawdę o tym, jak często nasza samodzielność przestaje być wyborem, a staje się przykrą koniecznością. Często dbamy o wszystkich dookoła – o dzieci, mężów, przyjaciół czy dalszą rodzinę – stawiając ich potrzeby na pierwszym miejscu, a o sobie zapominamy zupełnie. W tym całym pędzie gubimy fakt, że my też potrzebujemy opieki i że nikt za nas nie zadba o
nasz dobrostan, jeśli same tego nie wywalczymy.

„Kwestia organizacji” nie oferuje tanich poradnikowych sloganów ani prostych recept na szczęście, co uważam za jej największą zaletę. Nie usłyszycie tu, że wystarczy zrobić lepszą listę zadań, by odzyskać kontrolę nad życiem, bo problemem zazwyczaj nie jest chaos, ale nadmiar odpowiedzialności. To bardzo uważna diagnoza współczesnego kobiecego losu, napisana bez lukru i bez udawania, że wszystko zawsze da się naprawić uśmiechem.

To, co wydarzyło się na ostatnich stronach, przyniosło tyle skrajnych emocji, że po prostu nie da się tego opisać słowami, to trzeba przeżyć razem z bohaterką. Czułam jej zmęczenie w swoich kościach i jej smutek w swoim sercu, co tylko świadczy o tym, jak genialnie została ta historia poprowadzona. To lektura, która zostaje w człowieku na bardzo długo i zmusza do przewartościowania swojego
podejścia do codziennych obowiązków.

Uważam, że jest to pozycja obowiązkowa dla każdej mamy, żony i każdej kobiety, która czuje, że niesie na plecach zbyt wielki ciężar. Ale to także niezwykle ważna lektura dla mężów i partnerów, by w końcu zrozumieli, co w życiu jest naprawdę ważne i ile kosztuje „ogarnięty” dom. Może dzięki tej książce niektórzy otworzą oczy i zobaczą ten niewidzialny trud, który na co dzień przyjmują za pewnik.

Zostawiam Was z tą refleksją, bo sama wciąż próbuję poukładać sobie w głowie to, co przeczytałam. „Kwestia organizacji” to lustro, w którym każda z nas może zobaczyć swoje zmęczenie, ale i nadzieję na to, że można inaczej. Jeśli szukacie czegoś, co poruszy najczulsze struny Waszej duszy i nie pozwoli o sobie zapomnieć, to koniecznie sięgnijcie po tę nowość.