„Patrząc boku, łatwo oceniać relacje innych.”

Już dawno nie czułam tak silnego powiewu wiosny płynącego prosto z kartek papieru, a Aneta Krasińska w swojej najnowszej powieści „Wiosna w Ciechocinku” udowodniła, że potrafi malować emocjami niczym najzdolniejszy artysta. Początek tej historii uderzył we mnie wyjątkowo mocno, bo która z nas nie miała kiedyś ochoty po prostu rzucić wszystkiego i uciec od codziennych zatargów? Ilona, główna bohaterka, staje przed dylematem, który zna każda matka – miota się między poczuciem obowiązku a narastającą frustracją wywołaną zachowaniem córki, Zosi. Ostatecznie decyduje się na wyjazd do Ciechocinka, by dać sobie i bliskim przestrzeń na oddech, choć wcale nie jest przekonana, czy to uzdrowisko jest miejscem dla niej.

Moje pierwsze spotkanie z Iloną w kurorcie było pełne zrozumienia dla jej zagubienia, ponieważ autorka genialnie oddała ten specyficzny dystans, jaki czuje młodsza osoba pośród typowych kuracjuszy. Ilona początkowo czuje się tam obco, niemal uwięziona w rytmie zabiegów i spacerów, marząc jedynie o szybkim powrocie do domu i znanych sobie problemów. Jednak los, jak to często w życiu bywa, ma wobec niej zupełnie inne plany, a kluczem do zmiany perspektywy staje się przypadkowo znaleziona, stara fotografia. Widok trzech uśmiechniętych nastolatek w przedwojennych strojach staje się iskrą, która rozpala w bohaterce ciekawość i powoli wyciąga ją z marazmu własnych kłopotów.

To właśnie ten moment, w którym fabuła rozdziela się na dwa nurty, sprawił, że nie mogłam odłożyć książki nawet na chwilę. Autorka z ogromną wrażliwością prowadzi nas przez dwutorową narrację, łącząc współczesne rozterki Ilony z dramatycznymi losami dziewcząt z fotografii, żyjących w cieniu nadciągającej II wojny światowej. To przejście między sielankowym obrazem wiosennego Ciechocinka a brutalną rzeczywistością wojenną jest wykonane po mistrzowsku, bez zbędnego patosu, ale z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Czułam, jak historia dawnych mieszkańców uzdrowiska zaczyna rezonować z teraźniejszością, tworząc nierozerwalną więź między pokoleniami.

Ciechocinek w tej powieści nie jest tylko tłem, ale pełnoprawnym bohaterem, który pod piórem Krasińskiej tętni życiem, zapachami i dźwiękami. Opisy tężni nasiąkniętych ożywczą solanką są tak plastyczne, że niemal czułam na skórze tę specyficzną wilgoć i rześkość wiosennego powietrza. Autorka potrafi wpleść historię miasta w losy bohaterów w sposób tak naturalny, że tężnie stają się niemymi świadkami ludzkich dramatów i nadziei, zgrabnie łącząc ludzi ponad wszelkimi podziałami czasowymi. To właśnie tutaj, w cieniu drewnianych konstrukcji, Ilona zaczyna rozumieć, że jej problemy, choć dotkliwe, są jedynie fragmentem większej całości.

Niezwykle poruszył mnie wątek poświęcenia na rzecz drugiego człowieka, który przewija się przez całą opowieść niczym złota nić. Obserwując losy bohaterek z przeszłości, musiałam zadać sobie pytanie o granice własnej wytrzymałości i to, ile jesteśmy w stanie oddać, by ratować tych, których kochamy. Krasińska nie daje prostych odpowiedzi, zamiast tego zmusza do refleksji nad tym, jak historia kształtuje naszą tożsamość i jak wiele możemy nauczyć się od tych, którzy byli tu przed nami. Ta książka to lekcja empatii, podana w niezwykle subtelny, a jednocześnie dosadny sposób, który zostaje w głowie na długo po lekturze.

Choć „Wiosna w Ciechocinku” to drugi tom serii „Cztery pory roku”, z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że można ją czytać jako niezależną historię. Autorka tak sprawnie wprowadza nas w świat bohaterów, że brak znajomości poprzedniej części w niczym nie umniejsza przyjemności z lektury, choć oczywiście zachęca do nadrobienia zaległości. Dla mnie ta powieść stała się dowodem na to, że literatura obyczajowa z mocnym tłem historycznym potrafi być nie tylko rozrywką, ale też głębokim przeżyciem, które pozwala spojrzeć na własne życie z zupełnie innej strony.

Wciągająca, nieodkładalna i przede wszystkim dająca do myślenia – tak najkrócej mogłabym opisać tę literacką podróż do serca Kujaw. Zachwyciło mnie to, jak Aneta Krasińska potrafiła zbalansować lekkość wiosennej opowieści z ciężarem wojennych wspomnień, nie tracąc przy tym autentyczności ani na moment. Ilona, Zosia i tajemnicze dziewczęta z fotografii stały mi się bliskie niczym dobre znajome, a ich historia przypomniała mi, że każda chwila spokoju jest darem, o który warto dbać. To książka, która rozgrzewa serce, ale też zostawia w nim pewien rodzaj nostalgicznego smutku, tak charakterystycznego dla dobrych, życiowych powieści.

Zamykając „Wiosna w Ciechocinku”, poczułam wdzięczność za tę literacką lekcję historii i wrażliwości, która uświadomiła mi, że czasem trzeba uciec, by móc naprawdę wrócić do siebie. Jeśli szukacie lektury, która porwie Was swoim klimatem, wzruszy do łez i nie pozwoli o sobie zapomnieć, to koniecznie sięgnijcie po tę pozycję. To idealna propozycja na wieczory, gdy pragniemy czegoś więcej niż tylko prostej fabuły – to opowieść o tym, co w nas najpiękniejsze i najbardziej bolesne zarazem. Gorąco polecam każdemu, kto kocha historie z duszą i chce poczuć prawdziwą magię polskiego uzdrowiska ukrytą w słowach.