„Może dlatego każdego roku dostajemy styczeń, który zawsze jest umownym początkiem. Wraz ze styczniem człowiek dostaje kolejne szanse na przemienienie swojego życia oraz czas, który jest najcenniejszym prezentem ofiarowanym każdemu z  nas z osobna. Ten czas możemy wykorzystać lub zmarnować, możemy pozwolić aby przeciekł przez palce albo upłynął przynosząc poczucie dobrze wypełnionych obowiązków i świadomość, że wykorzystaliśmy dane nam dni, przekazując komuś dobrą nadzieję, dzieląc się sobą i tym, co w nas najlepsze.”

Pamiętacie książkę „Niebo w kruszonce” Moniki A. Oleksy??? Jeśli tak, to z pewnością wiecie, jak ogromny ładunek ciepła i wzruszeń potrafi przekazać ta autorka, dlatego z ogromną radością przyjęłam wiadomość o kontynuacji. Ponowne zaproszenie do Lublina stało się dla mnie okazją do literackiego powrotu w miejsca, które już wcześniej skradły moje serce, i muszę przyznać, że ta wizyta była dokładnie tym, czego potrzebowałam. Autorka po raz kolejny udowodniła, że potrafi stworzyć literacki azyl, w którym czas płynie zupełnie innym rytmem, zmuszając nas do zatrzymania się w codziennym biegu i spojrzenia w głąb własnej duszy.

Wkraczając do świata Emilii, niemal natychmiast poczułam zapach herbaty z płatkami bławatka i dzikiej róży, o której wspomina autorka, bo ta proza jest niezwykle zmysłowa i obrazowa. Miałam wrażenie, że siedzę w jednym z tych wygodnych foteli, obserwując koty wygrzewające się w plamach słońca na parapecie i słuchając delikatnego dźwięku kryształowego dzwoneczka. „Galeria na Złotej” to miejsce, w którym chciałoby się zostać na dłużej, by ogrzać się w blasku bijącym z jej wnętrza i z serdeczności gospodyni, która zawsze znajdzie czas na kojącą rozmowę.

To, co szczególnie ujęło mnie w tej części, to fakt, że obok znanych nam już postaci na kartach książki pojawiają się również całkiem nowi bohaterowie, którzy wnoszą do opowieści niesamowitą świeżość i urok. Ich obecność sprawia, że świat stworzony przez Monikę A. Oleksę staje się jeszcze bogatszy i bardziej wielowymiarowy, a my z ciekawością odkrywamy ich tajemnice. Każda z tych nowych osób wnosi swoją unikalną historię, która idealnie przeplata się z losami starych znajomych, tworząc spójną i fascynującą całość.

Wraz z nowymi twarzami w powieści pojawiają się również całkiem nowe, trudne tematy, z którymi muszą zmierzyć się mieszkańcy lubelskich uliczek. Autorka nie ucieka od skomplikowanych zagadnień, dotykając problemów, które mogą spotkać każdą z nas, i robi to z ogromną wyczuciem i delikatnością. Te trudniejsze wątki sprawiają, że lektura staje się bardziej angażująca, a my razem z bohaterami uczymy się, jak radzić sobie z tym, co od losu bywa bolesne i niezrozumiałe.

Najbardziej ujęło mnie to, jak autorka prowadzi te wszystkie osoby, pozwalając im na błędy, słabości i chwile zwątpienia, co czyni ich niezwykle bliskimi mojemu sercu. Anna, Wiktoria, Karol czy January to postacie z krwi i kości, które na krętych uliczkach Starego Miasta próbują odnaleźć sens w tym, co przyniósł im los. Patrzyłam na ich zmagania z ogromną czułością, odnajdując w ich rozterkach cząstkę własnych doświadczeń i lęków, które przecież każda z nas nosi głęboko pod skórą.

Fabuła tej powieści jest jak misternie tkany kobierzec, gdzie każda nitka, nawet ta najbardziej zasupłana, ma swoje miejsce i znaczenie dla ostatecznego obrazu. To niesamowite, jak autorka potrafi splatać losy tak wielu osób, nie gubiąc przy tym intymności i głębi poszczególnych wątków, które zawsze prowadzą ku nadziei. Czytając tę książkę, czułam, jak opada ze mnie całe napięcie minionego dnia, a w jego miejsce pojawia się spokój i zrozumienie dla mechanizmów rządzących naszym życiem.

Gorąco zachęcam Was do tego, byście pozwoliły sobie na tę chwilę wytchnienia i zanurzyły się w opowieści, która działa niczym najdelikatniejszy balsam na duszę. Ta książka utwierdziła mnie w przekonaniu, że warto czekać na każdą kolejną powieść tej autorki, bo mało kto potrafi tak celnie trafiać w najczulsze struny ludzkiej psychiki i koić lęk. To była dla mnie niezwykle ważna podróż literacka, która przypomniała mi, że nawet w najbardziej skomplikowanych życiorysach zawsze tli się iskierka nadziei na pomyślne rozwiązanie.

Zamykając tę historię, poczułam pewnego rodzaju tęsknotę za Lublinem i tymi wszystkimi ludźmi, którzy stali mi się tak bliscy w trakcie lektury. Jestem przekonana, że każda z Was odnajdzie w tej opowieści coś dla siebie, niezależnie od tego, na jakim etapie życia się obecnie znajduje i jak trudne tematy musi przepracować. Pozwólcie sobie na tę odrobinę magii i spokoju, które płyną z każdej strony tej wyjątkowej powieści, bo naprawdę warto zatrzymać się w tej galerii chociaż na moment.