powieść obyczajowa powieść z historią w tle romans współpraca recenzencka

„Dziewczyna z karabinem” – Barbara Wysoczańska

ksiazkowyzaulek 

„Odwaga nie ma nic wspólnego z brawurą.”

Kiedy biorę do ręki książkę o tematyce wojennej, zawsze robię to z cichym drżeniem serca i ogromną pokorą. Jako osoba, która czyta od tylu lat i doskonale pamięta poruszające, szeptane przy wieczornym świetle opowieści własnych dziadków, wiem, jak straszne, a zarazem bezcenne są to wspomnienia. Dzisiaj, w świecie pędzącym nieubłaganie naprzód, tak niewielu ludzi, a zwłaszcza z młodego pokolenia, naprawdę zdaje sobie sprawę z tego, co wydarzyło się w tamtych okrutnych, ciemnych czasach. Dlatego właśnie z całego serca uważam, że powieści takie jak ta są nam współcześnie niemalże niezbędne do życia.

Powieść „Dziewczyna z karabinem” okazała się dla mnie głębokim, niezwykle bolesnym doświadczeniem, które wstrząsnęło mną do głębi i wywołało ocean emocji. Wylałam przy niej masę łez, ściskając w dłoniach chusteczkę i nie potrafiąc złapać tchu pomiędzy kolejnymi rozdziałami. Barbara Wysoczańska stworzyła historię, która rozrywa klatkę piersiową i na zawsze zostawia w niej niezatarty ślad. To niezwykle poruszający obraz wojennej zawieruchy pokazany z perspektywy zaledwie dwudziestoletniej, młodej dziewczyny, przed którą świat powinien stać przecież otworem.

Poznajemy wychowaną w sercu Białowieży Marysię Michałowską, której beztroska młodość i marzenia o studiowaniu polonistyki w Warszawie zostają bezlitośnie zmiażdżone przez niemiecką okupację. Dziewczyna, nauczona przez ojca leśniczego przetrwania w głębi lasu i posługiwania się bronią, pod wpływem straszliwego aresztowania przyjaciółki podejmuje decyzję, która bezpowrotnie odmienia jej los. Wstępuje do Armii Krajowej, by z łączniczki przedzierzgnąć się w strzelca wyborowego, musząc na każdym kroku udowadniać w męskim świecie, że kobieta z bronią bywa równie skuteczna i bezwzględna.

Patrzenie na piekło wojny oczami tak młodej kobiety uświadamia czytelnikowi całą bezwzględność tamtych lat i przypomina o trudnej, krwawiej prawdzie, od której dzisiaj zbyt łatwo odwracamy wzrok. W tej brutalnej codzienności, pośród huku spadających bomb, strachu przed jutrem i obezwładniającego bólu, pojawia się jednak kropka nadziei w postaci młodego lekarza, Tadeusza Brodzkiego. Relacja, która między nimi kiełkuje, jest niezwykle krucha, niepewna i skrywana pod warstwami tajemnic, a mimo to tętni w niej czysta, niemal szaleńcza miłość, której żaden wróg nie jest w stanie odebrać.

To właśnie ta niezłomność ludzkiego ducha, wpleciona w przerażający realistyczny krajobraz wojennej Warszawy i gęstych lasów, sprawia, że od książki po prostu nie sposób się oderwać. Z każdym kolejnym zdaniem odczuwa się niemal fizyczny ścisk w gardle, śledząc losy tych, którzy chcieli po prostu żyć, kochać i walczyć za bliskich oraz za ukochaną Ojczyznę. Towarzysząc bohaterom w ich najtrudniejszych wyborach, czytelnik czuje, jakby sam stawał na linii ognia, dzieląc z nimi każdy oddech i każdy paraliżujący strach.

Z całego serca chylę głowę przed autorką za poruszanie w swoich książkach tak trudnych, a zarazem fundamentalnie ważnych treści, robiąc to z niezwykłą wrażliwością i szacunkiem do historii. Barbara Wysoczańska posiada rzadki dar pisania tak, że słowa trafiają prosto w żywy nerw i chwytają za serce w sposób, o którym nie da się zapomnieć jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. Jej pióro przywraca pamięć i daje głębokie świadectwo prawdzie, która nigdy nie powinna zostać zatarta przez kurz mijających lat.

Musimy czytać takie powieści, by nie zapominać o cenie naszej wolności, by stale pamiętać o tamtych tragediach i oddać należyty, najgłębszy hołd wszystkim bohaterom, którzy oddali wszystko, walcząc do samego końca. „Dziewczyna z karabinem” to nie jest po prostu kolejna książka do poduchy – to prawdziwy monument wystawiony ludzkiemu cierpieniu, odwadze i miłości silniejszej niż śmierć. Jeśli szukacie w literaturze historii, która Was poruszy, przeczołga emocjonalnie i zostawi w absolutnym zachwycie, nie zastanawiajcie się ani chwili.

Gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po tę niezwykłą pozycję, bo to opowieść, którą po prostu trzeba poznać i przeżyć na własnej skórze. Niech ta podróż w przeszłość przypomni nam wszystkim, jak wielkim darem jest spokój, o który inni musieli krwawo walczyć. Dajcie się porwać tej niezwykłej, bolesnej i pięknej historii, a gwarantuję, że zostanie w Waszych sercach już na zawsze.

Grafika wygenerowana przez AI

Recommended Posts

powieść obyczajowa romans współpraca recenzencka

„Uciec od samotności” – Maciej Parszewski

„Nie słuchając przekleństw, którymi obrzucił go kierowca samochodu. Szedł dalej. Przed siebie. Deszcz go oczyszczał, dawał ulgę. Nawet głębiej zaczął wciągać powietrze do płuc. Zły nastrój powoli mu przechodził. Zaczął dostrzegać nawet pozytywy. Po pierwsze, nadal umiał rozmawiać z kobietą; po drugie, nieźle tańczył; po trzecie, wciąż świetnie całował; po czwarte, nadal lubił i potrafił […]

ksiazkowyzaulek 
powieść obyczajowa powieść z historią w tle romans współpraca recenzencka

„Dziewczyna z karabinem” – Barbara Wysoczańska

„Odwaga nie ma nic wspólnego z brawurą.” Kiedy biorę do ręki książkę o tematyce wojennej, zawsze robię to z cichym drżeniem serca i ogromną pokorą. Jako osoba, która czyta od tylu lat i doskonale pamięta poruszające, szeptane przy wieczornym świetle opowieści własnych dziadków, wiem, jak straszne, a zarazem bezcenne są to wspomnienia. Dzisiaj, w świecie […]

ksiazkowyzaulek 
Baśnie, legendy, podania literatura dziecięca polecajki

„Emilka, ocean i rekin Kleofas” – Mariusz Gładzik

„Ja bym nawet rzekła, że dobry z niego miś, tylko serduszko ma płochliwe.” Na ostatnim spotkaniu autorskim z Mariuszem Gładzikiem spotkała mnie przecudowna niespodzianka – okazało się bowiem, że autor popełnił bajkę dla dzieci pod tytułem „Emilka, ocean i rekin Kleofas”. Kurczę, powiem Wam szczerze, to nie lada gratka dla każdego, kto ceni sobie literackie […]

ksiazkowyzaulek 

Leave A Comment