„Nie słuchając przekleństw, którymi obrzucił go kierowca samochodu. Szedł dalej. Przed siebie. Deszcz go oczyszczał, dawał ulgę. Nawet głębiej zaczął wciągać powietrze do płuc. Zły nastrój powoli mu przechodził. Zaczął dostrzegać nawet pozytywy. Po pierwsze, nadal umiał rozmawiać z kobietą; po drugie, nieźle tańczył; po trzecie, wciąż świetnie całował; po czwarte, nadal lubił i potrafił doprowadzać kobietę do wielu orgazmów. Szkoda, że tego już nie powtórzy. Nie powtórzy tego z nią. A z nikim innym nie chciał.”

Ostatnio w moje ręce wpadła powieść „Uciec od samotności”, której autorem jest Maciej Parszewski. Sięgnęłam po nią z ciekawością, bo opis zapowiadał intymną, życiową historię o relacjach, które potrafią wywrócić poukładany świat do góry nogami. Lubię od czasu do czasu zanurzyć się w obyczajowych klimatach, które dotykają dylematów bliskich każdemu z nas.

Sama historia kręci się wokół potrzeby autentycznej bliskości, motywu zdrady oraz trudnego balansu między tym, czego sami pragniemy od życia, a oczekiwaniami otoczenia. Autor zestawia ze sobą dwa zupełnie różne światy – młodego właściciela antykwariatu oraz kobietę z ustabilizowaną, z pozoru idealną codziennością rodzinną. Zderzenie tych dwóch perspektyw staje się pretekstem do rozważań o samotności we dwoje i tęsknocie za byciem naprawdę zauważonym.

Jeśli chodzi o warsztat, Maciej Parszewski posługuje się piórem bardzo sprawnym i przystępnym. Narracja płynie lekko, a język jest naturalny, dzięki czemu kolejne strony przewraca się bez żadnego zgrzytu. Dialogi brzmią swobodnie, nie są wymuszone ani nadmiernie udramatyzowane, co bez wątpienia ułatwia wejście w tę opowieść. Autor pisze poprawnie, estetycznie i potrafi stworzyć kameralny nastrój, który dobrze współgra z tematyką.

Mimo tych niewątpliwych zalet warsztatowych, sam styl pisania nie wywołał we mnie większego tąpnięcia. Niby wszystko jest tutaj na swoim miejscu, konstrukcja zdań jest zgrabna, a rytm tekstu równy, ale w trakcie lektury czułam, że czegoś mi w tej narracji zabrakło. Liczyłam chyba na odrobinę więcej literackiego pazura, mocniejszą głębię psychologiczną albo bardziej wyrazisty, unikalny głos autora, który wyróżniłby ten tytuł na tle innych.

Mam wrażenie, że podobnych pozycji jest dziś na rynku całkiem sporo i ta propozycja wpisuje się w ten dobrze znany, bezpieczny nurt literatury obyczajowej. Sposób prowadzenia fabuły i budowania napięcia emocjonalnego między bohaterami jest poprawny, ale dość przewidywalny. Trudno zarzucić autorowi błędy techniczne, jednak emocjonalnie historia prowadzona jest w sposób mocno stonowany, momentami wręcz zbyt zachowawczy.

Książka z pewnością nie powaliła mnie na kolana i nie zostanie w mojej pamięci na długo. Po prostu do końca mnie do siebie nie przekonała – zabrakło mi tej iskry, która sprawia, że całkowicie zatracam się w czytanym świecie i przeżywam każdy dylemat razem z postaciami. Czas spędzony z lekturą upłynął mi spokojnie, bez większych uniesień, ale też bez rozczarowania.

To bez wątpienia powieść, która znajdzie swoje wierne grono odbiorców i wielu czytelnikom przypadnie do gustu znacznie bardziej niż mnie. Jeśli szukacie ciepłej, niespiesznej lektury na jeden lub dwa wieczory, która w przystępny sposób dotyka motywu zakazanych uczuć i życiowych rozdroży, może to być dla Was całkiem udany wybór. Warto wyrobić sobie własne zdanie i sprawdzić, jak te dylematy zarezonują z Waszą wrażliwością.

Grafika wygenerowana przez AI