„W święta wokół nas rodzi się magia”.

Zadrżało we mnie coś bardzo głęboko, gdy zamknęłam tę powieść z cichym westchnieniem ulgi i wzruszenia, bo „Świąteczna misja”, którą napisała Joanna Tekieli, to dla mnie coś znacznie więcej niż kolejna książka na chłodniejsze wieczory. Uwielbiam książki Joanny Tekieli – są dla mnie zawsze plastrem na różne bolączki, wyganiają smutek, koją bolące serce, uspokajają myśli i pozwalają wierzyć, że świat nie jest wcale taki zły. Zawsze potrafią mnie otulić i przynieść to upragnione wytchnienie, którego tak bardzo potrzebuję po ciężkim dniu.

To po prostu cudowna książka, pełna niespodziewanych zwrotów akcji, przywracająca nadzieję i wiarę w drugiego człowieka. Joanna Tekieli po raz kolejny czaruje swoim piórem, które od pierwszych stron urzeka niesamowitą, bezpretensjonalną lekkością. Jej zdania układają się w miękkie, kojące melodie, przez które dosłownie się płynie – nie ma tu grama sztuczności, wymuszonych fraz czy stylistycznych zgrzytów, a każde słowo wydaje się położone na papierze z niezwykłym wyczuciem.

Styl autorki wyróżnia się hipnotyzującą, zmysłową plastycznością, która pozwala zanurzyć się w tekście całym sobą. Pisarka nie zarzuca czytelnika suchym relacjonowaniem faktów, lecz maluje emocje subtelnymi barwami, drobnymi gestami i nastrojem codzienności. Tę narrację smakuje się niespiesznie, chłonąc naturalne, doskonale napisane dialogi, które brzmią tak prawdziwie, jakbyśmy słuchali rozmów bliskich sobie ludzi.

Najbardziej urzeka mnie w tym pisarstwie niesłychana dojrzałość psychologiczna oraz takt, z jakim autorka dotyka delikatnych zakamarków ludzkiej duszy. W jej warsztacie nie ma taniego sentymentalizmu, grania na sztucznych łzach czy pustego moralizatorstwa. Joanna Tekieli doskonale wie, jak wyważyć akcenty, łącząc melancholię z ciepłym, błyskotliwym humorem, przez co uśmiech bezustannie przeplata się tu ze szczerą gulą w gardle.

Jeśli chcecie wiedzieć, jak czwórka nastolatków próbuje uratować komuś święta, czy im to wyjdzie i jakie trudności napotkają, koniecznie sięgnijcie po tę powieść. Autorka świetnie prowadzi tę młodzieżową ekipę, marzącą o dziennikarskiej ścieżce, która podejmuje się z pozoru niewykonalnego zadania – chce za wszelką cenę odmienić nastawienie tych, którzy nie czują żadnej bożonarodzeniowej magii i nie lubią tego czasu.

No i co najważniejsze, akcja powieści wcale nie toczy się tylko w okresie świątecznym, a wręcz zaczyna się podczas upalnego lata. To fenomenalny, odważny zabieg konstrukcyjny, który sprawia, że klimat dojrzewa organicznie, krok po kroku, dając ogromną satysfakcję z obserwowania, jak z letniego słońca powoli wyłania się grudniowy nastrój. Cała ta misja okazuje się niełatwa i pełna niespodzianek, bo działania młodych bohaterów uruchamiają ciąg zdarzeń, których zakończenie do samego końca jest trudne do przewidzenia.

Do tego historia została osadzona w jednym z moich ulubionych miast – Krakowie, co jest dla mnie ogromnym, dodatkowym atutem. Pod piórem autorki to miasto ożywa w sposób absolutnie magiczny, stając się czymś znacznie więcej niż zwykłą dekoracją. Znane ulice, zakamarki kamienic i tamtejszy klimat tworzą pulsujące życiem tło, które idealnie współgra z emocjami opisywanych bohaterów.

Chylę głowę nisko przed autorką za jej niezwykły talent, za to, jak pięknie potrafi przypomnieć o sile ludzkiej życzliwości, i już teraz z utęsknieniem czekam na kolejne książki pisane z tak dużą empatią i wrażliwością.

Grafika wygenerowana przez AI