„Zabezpieczenie śladów oraz resztek odzieży trwał około godziny. W trakcie tych czynności ujawniono kilka istotnych elementów, mających odegrać znaczącą rolę w rozpoczętym śledztwie.”

„Wampir z Osielska” Krzysztofa Drozdowskiego to lektura, która od pierwszej strony rzuca czytelnika w sam środek dusznej atmosfery lat 60. Jednak muszę to jasno zaznaczyć: jeśli szukacie klasycznego kryminału, sensacji czy thrillera, to chyba nie do końca jest książka dla Was. Mamy tu bowiem do czynienia z rasowym True Crime, który z bolesną precyzją opisuje zbrodnie, które wydarzyły się naprawdę. To nie jest literacka fikcja stworzona dla rozrywki, ale rzetelna rekonstrukcja procesu dochodzenia, który wyłania się z mroków przeszłości Bydgoszczy i okolic.

To, co nadaje tej publikacji wyjątkowego, choć momentami przerażającego charakteru, to urozmaicenie tekstu autentycznymi zdjęciami z akt śledztwa. Przyznam Wam szczerze, że na niektóre fotografie po prostu nie mogłam patrzeć – ich surowość i autentyzm uderzają z ogromną siłą. W połączeniu z opisami zbrodni, które autor nakreślił w sposób niezwykle plastyczny i wyrazisty, sprawia to, że cała historia ożywa w wyobraźni. Widziałam każdą scenę, każdy szczegół, co wywoływało we mnie dreszcz niepokoju, jakiego dawno nie czułam przy żadnej lekturze.

Z perspektywy czasu cieszę się, że po tę książkę sięgnęłam przed południem, przy pełnym świetle dziennym. „Wampir z Osielska” wciągnął mnie na tyle mocno, że nie byłam w stanie odłożyć go choćby na moment. Pochłonęłam tę historię w ciągu zaledwie dwóch godzin, całkowicie odcinając się od rzeczywistości. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak Krzysztof Drozdowski połączył dokumentalną rzetelność z narracją, która trzyma w napięciu do ostatniej strony, mimo że finał sprawy jest przecież znany.

Warto jednak podkreślić, komu tę pozycję polecam, a kogo przed nią przestrzegam. To lektura skierowana wyłącznie do osób szczerze zainteresowanych tematem True Crime i historią kryminalistyki. Jeśli ktoś szuka jedynie lekkiej, zwykłej powieści kryminalnej do poduszki, niestety może czuć się rozczarowany brakiem typowych dla fikcji zwrotów akcji. Tutaj rządzi fakt, protokół i bolesna prawda o ludzkiej naturze.

Analizując tę sprawę, nie sposób nie docenić mrówczej pracy, jaką wykonali śledczy w czasach, gdy nie istniały współczesne techniki wykrywania sprawców. Autor pokazuje nam mozolne zbieranie okruchów dowodów, wizje lokalne i przesłuchania, które w tamtych realiach były jedyną drogą do sprawiedliwości. To obraz śledztwa w PRL-u, pełnego błędów, presji czasu i narastającego strachu kobiet, które stały się celem bezwzględnego mordercy.

Książka Drozdowskiego to także fascynujące studium tego, jak rodzi się zło i jak system próbuje je okiełznać, nawet błądząc w ciemnościach. Autor nie stara się ubarwiać rzeczywistości, lecz oddaje głos faktom, co sprawia, że lektura jest jeszcze bardziej wstrząsająca. Każdy akapit przybliża nas do sali sądowej, gdzie ostatecznie zapadł wyrok, zamykając sprawę, która na dekady stała się traumą dla całego regionu.

Podsumowując, moje spotkanie z tą pozycją było doświadczeniem niezwykle intensywnym i angażującym emocjonalnie. Krzysztof Drozdowski stworzył kompendium wiedzy o jednej z najgłośniejszych spraw tamtych lat, robiąc to w sposób godny najlepszych autorów literatury faktu. Choć obrazy, które zrodziły się w mojej głowie, zostaną ze mną na dłużej, uważam, że warto było zmierzyć się z tą mroczną historią.

Jeżeli czujecie się gotowi na spotkanie z prawdziwym złem i chcecie zobaczyć, jak wyglądała walka o prawdę w połowie ubiegłego wieku, sięgnijcie po ten tytuł bez wahania. To mocna, rzetelna i niesamowicie plastyczna lekcja historii kryminalnej, od której trudno się oderwać. Ja wciąż jestem pod wielkim wrażeniem tej publikacji i doceniam trud włożony w jej przygotowanie.